thumb|Schronisko dla bezdomnych braci Albertynów (1895) thumb|Ulica Dzika (obecnie ul. Zamenhofa), ok. 1910 thumb|Ulica Dzika, widok w kierunku północnym ze skrzyżowania z ulicą Stawki thumb|Kamienica Goldbandów (nr 17) – jedyny przedwojenny budynek zachowany przy ulicy, miejsce masakry ludności cywilnej w sierpniu 1944 Ulica Dzika – ulica w dzielnicach Śródmieście i Wola w Warszawie.
Historia Ulica jest częścią dawnego gościńca z Warszawy do wsi Buraków, Młociny, Powązki i Wawrzyszew. Przed połową XVIII w. regulowano go na odcinku Nowolipki – Dzielna, do roku 1779 – do Gęsiej, czyli dzisiejszej ul. Anielewicza. Kolejnym uporządkowanym fragmentem Dzikiej był odcinek do wału miejskiego (okopów Lubomirskiego), usypanego w 1770. Nadana w tym samym roku nazwa ulicy wiązała się z charakterem okolicy, przez którą biegła – niezamieszkałej, pełnej stawów i glinianek.
W wale na wysokości dzisiejszej ul. Powązkowskiej urządzono wjazd do miasta, wraz z drewnianymi pawilonami rogatek. Pierwszą zabudowę ulicy stanowiła niewielka kamieniczka, wzniesiona w roku 1784 wraz z budynkiem browaru. Od 1869 właścicielem owej posesji pod późniejszym nr. 47 był drukarz Samuel Orgelbrand.