Kolaudacja i zatrzymanie filmu W kwietniu 1982 odbyła się kolaudacja zmontowanego filmu, której przebieg był niezwykle burzliwy. Jakkolwiek historyczka Maria Turlejska starała się bronić Przesłuchania, traktując je jako świadectwo historyczne, dyskusja od początku była ukierunkowana na niedopuszczenie filmu do wyświetlania. I sekretarz organizacji partyjnej filmowców Mieczysław Waśkowski zadawał pytanie: „jak to się stało, że po wprowadzeniu stanu wojennego w naszym państwie ten film został skończony?”, po czym groził Bugajskiemu, że konieczne jest omówienie odpowiedzialności za powstanie Przesłuchania w „innym gronie”. Inny członek komisji kolaudacyjnej, Czesław Petelski, dezawuował wartość Przesłuchania jako dzieła artystycznego, sarkastycznie stwierdzając, że Bugajski jedynie „umie kleić taśmę”. Na kolaudację nie zaproszono opiekuna artystycznego filmu, przebywającego wówczas we Francji Andrzeja Wajdy, który w liście do ministra kultury i sztuki ds. kinematografii Stanisława Stefańskiego bronił Przesłuchania: