Po śmierci brata w 1919 roku kierował Muzeum Białoruskim im. Iwana Łuckiewicza w Wilnie. Dalej współpracował z białoruską socjaldemokracją, za co został aresztowany w 1927 roku. Po wyjściu z aresztu pracował w Gimnazjum Białoruskim w Wilnie, z którego zwolniono go w 1931 roku. W latach 1933–1939 jego publicystyki nie można było drukować w gazetach na terenie RP. 30 września 1939 roku aresztowany przez NKWD w Wilnie i przesłany do Mińska, gdzie skazano go na 8 lat więzienia. Rehabilitowany przez władze Białoruskiej SRR dopiero w 1989 roku.
Jego synem był Lawon Łuckiewicz, wileński działacz białoruski.
Upamiętnienie Podobizny Antona i Iwana Łuckiewiczów widnieją na awersie Krzyża Odrodzenia Białorusi – odznaczenia ustanowionego i nadawanego przez Zjednoczony Gabinet Przejściowy Białorusi.
Twórczość Biełorusy, Wilno 1909 Naszy piesniary: litaraturna-sacyjalnyja narysy, Wilno 1918 Ekanamičnaja ewalucyja i biełaruski ruch, Wilno 1918 Polskaja akupacyja na Biełarusi, Wilno 1920 Puciawodnyja idei biełaruskaje litaratury, Wilno 1921 Wilnia u biełaruskaj litaratury, Wilno 1925 Za dwaccać piać hadou (1903–1928): Uspaminy ab pracy pierszych biełaruskich palit.