thumb|Shisha Pangma od północy, z widocznym wierzchołkiem centralnym w środku, pozornie najwyższym, oraz zachodnim po prawej. Wierzchołek główny jest cofnięty, na lewo od środkowego. Najłatwiejsze drogi i warianty od strony chińskiej wchodzą granią północną na wierzchołek środkowy (na zdjęciu w prawo skośnie w górę na granicy słońca i cienia) i dalej granią – lub trawersują poniżej tego wierzchołka polami lodowymi na lewo od grani – do schowanego w głębi wierzchołka głównego.
Historia podboju Po raz pierwszy wierzchołek został zmierzony jedynie z dwóch nizinnych stacji i dlatego otrzymana wysokość 8013 m nie była pewna. Późniejsze pomiary chińskie wykazały jednak minimalną tylko rozbieżność w stosunku do pomiaru angielskiego. W 1945 rekonesansu dokonali niemieccy wspinacze Peter Aufschneitner i Heinrich Harrer, opisując wspomnienia w książce „Siedem lat w Tybecie”. W 1963 wyprawa chińska dotarła na wysokość 7130 m n.p.m., a rok później, w 1964, dwustuosobowa wyprawa chińska pod kierownictwem Xu Jinga rozpoczęła uwieńczony sukcesem szturm Sziszapangmy.