wgłębienia wzdłużne na profilach głowni: grań – w ostrzach graniastych, rozwartokątna krawędź z płaskimi zboczami schodzącymi w stronę ostrza, ość – w ostrzach graniastych, zgrubienie głowni, krawędź trochę bardziej ostra od grani i z zapadniętymi zboczami, strudzina, struzina – dekoracyjny rowek o przekroju niemal półkolistym (C – jedna na tylcu, E – dwie na płazie), zbrocze – płytki, szeroki rowek, na długość do połowy (lub nieco dalej) głowni (D), bruzda, bruzdeczka – wąski rowek, na długość do połowy (lub nieco dalej) głowni (D), żeberka – krawędzie (o przekroju trójkątnym) kilku równoległych strudzin, powstają na ich styku (E).
Jeśli miecz trzymany jest w zaciśniętej dłoni, otoczony kciukiem (w przeciwieństwie do uchwytu z kciukiem na płazie miecza albo innych), ostrze znajdujące się po stronie kłykci nazywane jest ostrzem długim () albo prawdziwym (), a drugie ostrzem krótkim () albo fałszywym (). Gdy głownia posiada jedną ostrą krawędź nazywa się ją jednosieczną, w przypadku obu – obosieczną, choć występują również głownie z nieostrzonymi krawędziami a jedynie z ostrym sztychem – kolne. Przy określaniu obszarów głowni mówi się, że głownia „biegnie od rękojeści w dół”.
Zobacz też żeleźce głowica grot
Bibliografia
PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, .
Kategoria:Części broni białej