Wbrew nazwie Socjaldemokracja Królestwa Polskiego działała też na terenie Białostocczyzny.
Połączenie SDKP z Litewską Socjal-Demokratyczną Partią SDKP odbierana była raczej jako partia reprezentująca robotników pochodzących z określonego geograficznego obszaru niż klasę pracującą całego narodu. W 1896 roku w wyniku aresztowań działaczy partia faktycznie przestała działać. Na terenie Wileńszczyzny od 1896 roku działała natomiast Litewska Socjal-Demokratyczna Partia skupiona wokół Feliksa Dzierżyńskiego (do czasu jego zesłania i Stanisława Trusiewicza-Zalewskiego. W sierpniu 1899 roku Dzierżyński zbiegł z zesłania na Syberii i przybył do Warszawy. Tutaj w imieniu grupy secesjonistów z Litewskiej Socjal-Demokracji, którzy uważali współpracę z rosyjskimi socjaldemokratami za drogę do skutecznej walki z caratem, nawiązał kontakt z grupą dawnych działaczy Socjaldemokracji Królestwa Polskiego skupionych wokół Jana Rosoła. Niedługo potem udał się do Wilna, gdzie w imieniu grupy warszawskiej wraz z kilkoma działaczami litewskiej socjaldemokracji oraz grupą "Związek Robotników na Litwie" (na czele z Trusiewiczem-Zalewskim) powołano do życia Socjaldemokrację Królestwa Polskiego i Litwy (SDKPiL)Andrzej Friszke „Państwo czy rewolucja.