W 1878 roku poparł działania Ligi Prizreńskiej i w swoich artykułach wypowiadał się przeciwko planom podziału ziem zamieszkanych przez Albańczyków. Od 1883 wydawał dwujęzyczny półrocznik Flamuri Arbërit – La bandiera dell’Albania. Zajmował się także malarstwem, tworząc głównie pejzaże.
Od 1892 uczył języka albańskiego w szkole św. Adriana w San Demetrio Corone. Tam też w 1895 zorganizował kongres języka albańskiego. Zmarł w nędzy w roku 1903.
Był żonaty (w 1849 poślubił Madalenę Melici, zm. 1883).
Pamięć W dziejach literatury albańskiej de Rada jest uznawany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli literatury romantycznej w okresie Rilindja Kombetare (Odrodzenia Narodowego). Najciekawszym przykładem jest opowieść o miłości Milosao, dostojnika pochodzącego ze Szkodry i Riny, córki pasterza. Różnice społeczne między kochankami przestają mieć znaczenie w obliczu trzęsienia ziemi, które dotyka całą społeczność. Większość zachowanych listów de Rady przechowuje biblioteka miejska w Catanzaro. Imię Jeronima de Rady noszą ulice w Tiranie, Szkodrze, Wlorze, Cosenzy i Catanzaro, a także szkoły w Tiranie i w Ferizaju. Rok 2014 rząd Albanii ogłosił Rokiem Jeronima de Rady. thumb|240px|Pomnik Jeronima de Rady w Tiranie