Od 23 marca 1919 do 29 marca 1920 zastępca członka Komitetu Centralnego RKP(b).

Od sierpnia 1920 do połowy września pierwszy przewodniczący delegacji sowieckiej na rokowania o rozejm i pokój z Polską w wojnie polsko-bolszewickiej, prowadzone od 17 sierpnia w Mińsku, zastąpiony jako szef delegacji przez Adolfa Joffe.

Po traktacie ryskim działał na terenie RFSRR i ZSRR, m.in. w syberyjskim biurze RKP(b), nadzorował lokalny przemysł drzewny i eksport drzewa z ZSRR, w latach 1932-37 był wicekomisarzem Ludowego Komisariatu Przemysłu Drzewnego.

Podczas wielkiej czystki aresztowany przez NKWD 16 lipca 1937. 8 stycznia 1938 skazany na karę śmierci przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu o udział w kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej, stracony tego samego dnia w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą i tam pochowany anonimowo. Zrehabilitowany 18 lipca 1956 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZSRR.