Andriejem Szczekaczewem, Geraldem Hertneckiem, i Robertem Zelciciem) oraz ponownie triumfował w Türkheim. W 2006 podzielił II m. (za Henrikiem Teske, wspólnie z Feliksem Lewinem) w Bad Wörishofen.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 2004 r., z wynikiem 2481 punktów zajmował wówczas 50. miejsce wśród niemieckich szachistówRating Progress Chart: Umansky, Mikhail.
W 1973 r. rozpoczął grę w rozgrywkach korespondencyjnych, w niedługim czasie osiągając spektakularne wyniki (m.in. w 1974 r. zdobył tytuł mistrza Rosji, a w 1978 r. – tytuł mistrza Związku Radzieckiego). W 1995 r. otrzymał tytuł arcymistrza szachów korespondencyjnej. Największy sukces w karierze odniósł w 1998 r. zwyciężając w XIII finale indywidualnych mistrzostw świataICCF - 13th CC World Championship Final. W 2004 r. osiągnął kolejny wielki sukces, zdecydowanie wygrywając (z wynikiem 7 pkt w 8 partiach) zorganizowany z okazji 50-lecia Międzynarodowej Federacji Szachowej Gry Korespondencyjnej turniej, w którym uczestniczyło dziewięciu mistrzów świataICCF 50th World Champions Jubilee Tournament. Na liście rankingowej ICCF w październiku 2007 r. posiadał 2667 punktów i zajmował 15. miejsce na świecie.
W 2011 r.