thumb|Strona z dywanu Husajna Bajkary z kaligrafią w piśmie nastaligh autorstwa Soltana Alego wyciętą w papierze przez Abdollaha Ghate. Herat, ok. 1490. Los Angeles County Museum of Art Timurydzki patronat nad historiografią, która miała dostarczać legitymacji poczynaniom dynastii, zaowocował dziełami takich historyków jak Jazdi, Hafez-e Abru, Samarkandi, Mirchond i Chondemir. W zakresie literatury perskiej epoka timurydzka jest okresem rozkwitu gazelu, w którym znaczenia świeckie i mistyczne przeplatają się ze sobą w sposób nie pozwalający na ich rozdzielenie. Najwybitniejszym poetą XV wieku był związany z dworem Husajna Bajkary Dżami, tradycyjnie uważany za ostatniego klasycznego poetę perskiego. Timurydzi byli jednak także patronami literatury w ich ojczystej odmianie tureckiego, türki, przez współczesnych językoznawców nazywanej językiem czagatajskim. W rzeczy samej „apogeum czagatajskiej literatury zostało osiągnięte za panowania timurydzkiego sułtana Husajna Bajkary, w dziele Mir Aliszer Nawo'i, którego styl pozostał modelem dla następnego okresu”. Kolejnym ważnym twórcą w tym języku był ostatni Timuryda rządzący w Azji Środkowej, Babur, którego pamiętniki, „Babor-name”, stanowią „największy pomnik czagatajskiej prozy”.