W styczniu 1921 przyłączył się do antychińskiej armii białych Rosjan i Mongołów barona Ungerna, z ramienia którego na krótko został ministrem wojny w jego rządzie, a potem dowodził siłami w Mongolii Zachodniej. Po klęsce Ungerna przeszedł na stronę mongolskich rewolucjonistów z grupy Suche Batora, zrzekł się tytułu książęcego, od tej pory był jednym z najwierniejszych zwolenników ortodoksyjnej linii partii. Został dowódcą mongolskich wojsk bolszewickich pomagających Armii Czerwonej w rozbiciu Białych i mongolskich przeciwników rewolucji w Mongolii Zachodniej. W 1924 mianowany, na miejsce straconego Dandzana, ministrem wojny.
Bibliografia S. Kojło, Suche Bator, Książka i Wiedza, Warszawa 1983.
Kategoria:Mongolscy komuniści Kategoria:Mongolscy ministrowie Kategoria:Mongolscy wojskowi Kategoria:Bohaterowie Mongolskiej Republiki Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1927