W zastępstwie internowanego Antoniego Macierewicza przejął kierowanie redakcją podziemnego „Głosu” (do połowy 1983), uczestniczył w redagowaniu „Wiadomości”, organizował też Centrum Dokumentacji i Analiz. W czerwcu 1983 opublikował w „Głosie” manifest Odbudowa państwa, w którym nawoływał do porozumienia „Solidarności”, Kościoła katolickiego i wojskowych przeciw władzom komunistycznym. Jesienią tego samego roku Jan Olszewski pomógł mu skorzystać z amnestii. Ludwik Dorn musiał podpisać zobowiązanie, że od tej pory nie będzie łamał prawa PRL. Telewizja pokazała ten dokument w programie pod tytułem Koniec podziemia, co wywołało kontrowersje wśród innych opozycjonistów.
W latach 80. utrzymywał się z tłumaczenia (pod pseudonimem Dorota Lutecka) angielskich powieści szpiegowskich (m.in. Johna le Carré i Lena Deightona). Był przeciwnikiem porozumień Okrągłego Stołu. Do 1989 współpracował z Antonim Macierewiczem. Wspólnie z nim uczestniczył w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Zrezygnował jednak po czterech tygodniach, motywując to sprzeciwem wobec współpracy ze środowiskiem Henryka Goryszewskiego.