W 1934 wszedł w skład rządu Kārlisa Ulmanisa jako minister finansów, urząd ten pełnił do jesieni 1938, gdy objął kierownictwo nad placówkami dyplomatycznymi w Warszawie i Budapeszcie – rezydował w stolicy RP.
We wrześniu 1939 ewakuował się wraz z władzami RP do Rumunii, gdzie został mianowany posłem łotewskim (utrzymał też placówkę w Budapeszcie). Na wiosnę 1940 objął obowiązki przedstawiciela dyplomatycznego Łotwy w Ankarze, nadal rezydując w Bukareszcie. Protestował przeciwko sowieckiej okupacji Łotwy w czerwcu 1940. Rozesłał w tej sprawie noty do ministrów spraw zagranicznych Rumunii, Węgier i Turcji. W styczniu 1941 wyjechał do USA, gdzie objął stanowisko radcy poselstwa Łotwy w Waszyngtonie.
Został odznaczony m.in. Orderem Trzech Gwiazd oraz Orderem Krzyża Orła I klasy (1935).
Żonaty z Almą Leoniją Anną Ēķe z d. Fūrmane (1901), mieli syna Sigurdsa-Miervaldisa (1922–1981)Ēriks Jēkabsons, Poselstwo Łotwy w Polsce we wrześniu 1939 roku, w: Przegląd Nauk Historycznych, Rocznik IV, nr 1 (7), 2005 r., s. 113. Tenże, Latvijas sūtniecība Polijā Otrā pasaules kara pirmajās dienās 1939. gada septembrī, arhivi.lv [dostęp: 9 lutego 2012] ..