W latach II wojny światowej wielokrotnie zmieniał miejsce zamieszkania. Po upadku powstania warszawskiego przebywał w obozie w Pruszkowie. W 1945 roku wraz z żoną Marią i córką Ewą ostatecznie zamieszkał w Lublinie. W 1946 rozpoczął studia historii sztuki na KUL-u. Pracował najpierw w Inspekcji Budowlanej Zarządu Miejskiego, później, w latach 1950–1978 zatrudniony był w Biurze Projektów. Pełnił funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz zastępcy dyrektora oddziału do spraw naukowo-konserwatorskich Pracowni Konserwacji Zabytków. Prowadził także wykłady na temat inwentaryzacji zabytków i muzealnictwa na wydziale Historii Sztuki Katolickiego Uniwersytetu LubelskiegoAnna Wójcik, Od redakcji [w:] O dawnym Lublinie, Lublin, 1974, s. 5–7..
Henryk Gawarecki był członkiem towarzystwa bibliofilów w Lublinie i Warszawie. Posiadał również własny księgozbiór, gromadzony od zakończenia II wojny światowej aż do śmierci.
Był członkiem wielu towarzystw: Polskiego Towarzystwa Historycznego, Stowarzyszenia Architektów Polskich, Stowarzyszenia Historyków Sztuki Polskiego Towarzystwa Archeologicznego, Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (PTTK), Lubelskiego Towarzystwa Miłośników Książki (LTMK), Towarzystwa Miłośników Lublina.