Wydawnictwo krytykowało dowództwo AK i jego decyzję o wybuchu powstania warszawskiego, popierało nacjonalizację i reformę rolną.

Po wojnie „Rzeczpospolitą” zaczęła wydawać Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, której prezesem został właśnie Borejsza. Przekazał kierowanie gazetą Pawłowi Hoffmanowi, który wkrótce zmienił tytuł na „Rzeczpospolita. Dziennik Gospodarczy”, a potem „Polityczno-Gospodarczy”. W 1949 r. redaktorem naczelnym został Henryk Korotyński, a pismo włączyło się w kampanię przeciw Kościołowi katolickiemu. „Rzeczpospolita” przestała się ukazywać z początkiem 1951 r. – część zespołu przeszła do „Głosu Pracy”, kilku dziennikarzy, wraz z Korotyńskim, znalazło pracę w „Życiu Warszawy”.

Wiosną 1981 r. – a więc w czasach solidarnościowego zrywu – na posiedzeniu Sejmu PRL poseł Edmund Osmańczyk zaproponował wznowienie pisma jako „organu rządowego prezentującego codziennie nasze racje stanu”. Na redaktora naczelnego wyznaczono Józefa Bareckiego, który wcześniej kierował m.in. „Trybuną Ludu”, był członkiem Komitetu Centralnego PZPR oraz posłem na Sejm, a przez rok pełnił funkcję rzecznika rządu. Pierwszy numer nowej „Rzeczpospolitej” ukazał się w stanie wojennym, 14 stycznia 1982 r.