Historia Bułgarskiej Partii Komunistycznej Powstanie BPK (1891–1919) Podwaliny pod przyszłą Bułgarską Partię Komunistyczną zostały położone 20 lipca 1891 podczas tzw. kongresu buzłudżańskiego, na którym utworzono Bułgarską Partię Socjaldemokratyczną (BPSD). W 1894 BPSD połączyła się z Bułgarskim Związkiem Socjaldemokratycznym tworząc Bułgarską Robotniczą Partię Socjaldemokratyczną (BRPSD). W 1903 w BRPSD zarysował się wyraźny podział na dwie frakcje ideologiczne: lewicową, którą tworzyli tzw. „wąscy” (autentyczni) socjaliści (), i socjaldemokratyczną, której zwolennicy byli nazywani „szerokimi” (liberalnymi) socjalistami (). Obie frakcje zachowały nazwę BRPSDWasilewski s. 211.. Obydwie frakcje należały do II Międzynarodówki na łamach której konkurowały ze sobą.

Na czele radykalnych wąskich socjalistów stanął Dimityr Błagojew. Frakcje wąskich socjalistów ostatecznie ukształtowały rozłamy do których doszło w 1905 (partię wówczas opuścili anarcholiberałowie) i w 1908 (z partii została wyrzucona grupa tzw. postępowców progresisti). Frakcja opowiadała się przeciwko nacjonalizmowi i za autonomią dla Macedonii i Tracją Adrianopolską. Działała w ruchu związkowym, spierając się o wpływy z reformistami. Posiadała swoją reprezentację w bułgarskim parlamencie.