W tym samym miesiącu awansował na generała majora. Po ewakuacji wojsk białych do Turcji w listopadzie, zamieszkał w Królestwie SHS. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Wstąpił do Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Służył w 8 sotni 1 kozackiego pułku kawalerii. Następnie został dowódcą ochotniczego oddziału zwiadowczego pułku. Ukończył wojenne kursy organizowane przy dowództwie Korpusu, po czym jako młodszy oficer służył w 6 sotni 1 kozackiego pułku kawalerii. Dwa razy był ranny. Po zakończeniu wojny wyemigrował do USA. Na pocz. lat 50. przewodniczył komisji mającej przeprowadzić wybór wojskowego atamana Kozaków tereckich. Był członkiem kierownictwa Związku Żołnierzy Rosyjskiego Korpusu i stał na czele jego nowojorskiego oddziału.
Linki zewnętrzne Zdjęcie gen. Władimira I. Starickiego (jęz. rosyjski)
Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Kozaccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Rosyjscy generałowie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich Kategoria:Zmarli w 1975