Lex Romana Visigothorum został wydany przez króla Alaryka II 5 lutego 506 r. Miał on formę wzorowaną na cesarskich kodeksach z okresu późnej starożytności. Gockie pochodzenie jest widoczne we wstępie („Conmonitorium”) jedynie przez kilkakrotne wymienienie „rex Alaricus” jako ustawodawcy i urzędnika dworskiego „comes Goiaricus”, który zredagował kodeks. Król Alaryk II jako władca rzymskiej ludności nadaje jej prawa przy współudziale duchownych i możnych („adhibitis sacerdotibus ac nobilibus viris”).
Lex Romana Visigothorum składa się następujących części
Szesnaście ksiąg Kodeksu Teodozjańskiego Uzupełnienia Teodozjusza II, Walentyniana III, Marcjana, Majoriana oraz Libiusza Sewera, Institutiones Gajusza, Pięć ksiąg Sententiae Receptae Juliusza Paulusa; Trzynaście rozdziałów w Kodeksu Gregoriańskiego Dwa rozdziału z kodeksu Hermogenesa Fragment z pierwszej księgi Responsa Papiniana
Lex zawiera zarówno właściwe przepisy prawne jak i objaśnienia. Wszystkie części oprócz Institutiones Gajusza zawierają partie tekstu i partie streszczeń, które zapewne pochodzą z V w.