Stygmatyzacja może stanowić niepożądany skutek zaburzeń psychicznych, polegający na negatywnym klasyfikowaniu ludzi, co historycznie stanowiło normę. Istotną zmianę w tym aspekcie wprowadził oświeceniowy lekarz, Philippe Pinel, który w 1792 roku wprowadził doktrynę traktowania pacjentów psychiatrycznych w sposób humanitarny i podmiotowy. Po II wojnie światowej główny wpływ na badania nad stygmatyzacją miał Erving Goffman, amerykański socjolog. Kluczowa w tym temacie była jego książka z 1963 roku, będąca pionierskim dziełem badania stygmatyzacji społecznej.
Stygmatyzacja społeczna Współcześnie stygmatyzacja rozumiana jest zazwyczaj zgodnie z koncepcją Goffmana jako wtórna postawa społeczna. Naznaczanie bywa przyczyną deprecjonowania jednostek i grup społecznych. Jest on też bazowym mechanizmem tworzenia stereotypów i profilowania jednostek.
Stygmatyzacja jest procesem, w którym etykietę nadaje się osobom niespełniającym oczekiwań innych – nietypowym w wyglądzie, cechy psychologiczne i społeczne, odmiennym kulturowo lub rasowo, niechętnym lub nieumiejącym zachowywać się zgodnie z przyjętymi normami. Tym samym może być również efektem cechy, która w powszechnym kontekście nie jest postrzegana negatywnie.