bezpieczeństwa (od 1 stycznia 1957).
2 czerwca 1963, po powrocie ze służbowego pobytu w Indiach, zgłosił się do szpitala MSW we Wrocławiu z objawami tropikalnej choroby. Był zakażony wirusem ospy prawdziwej, którym zaraził salową w czasie pobytu w szpitalu. Stała się ona później wtórnym źródłem epidemii (zob. epidemia ospy we Wrocławiu).
1 lutego 1964 przeszedł do służby w centrali resortu, gdzie objął stanowisko dyrektora Biura „B” MSW. Według IPN brał udział w Operacji Dunaj podczas interwencji państw Układu Warszawskiego w Czechosłowacji latem i jesienią 1968. 1 listopada 1971 został kierownikiem Głównego Inspektoratu MSW. Od 1 marca 1973 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Kadr MSW. 9 października 1980 otrzymał stopień generalski.
17 marca 1981 wszedł do ścisłego kierownictwa MSW jako dyrektor generalny. Od 25 listopada 1981 zajmował również stanowisko szefa Służby Kadr i Doskonalenia Zawodowego, nadzorując Departament Kadr, Departament Szkolenia i Doskonalenia Zawodowego oraz resortowe szkolnictwo. Według CIA należał do grupy osób, która uczestniczyła w przygotowaniach do wprowadzenia stanu wojennego w Polsce. 22 grudnia 1984 został zwolniony z funkcji dyrektora generalnego i szefa służby, zaś 5 lipca 1985 odszedł z MSW.
Zmarł 27 lipca 2013. Został pochowany na cmentarzu Północnym w Warszawie.