Zorganizował przejście na stronę białoruską wojsk gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza. Wydawał w Grodnie pismo „Baćkauszczyna” (Бацькаўшчына). W sierpniu 1919 r. wysłano go jako szefa misji wojskowej Białoruskiej Republiki Ludowej (BRL) na Łotwę i do Estonii. Doprowadził do nawiązania dyplomatycznych stosunków BRL z rządami Ukrainy, Litwy, Łotwy, Estonii i Finlandii. Wystąpił o pomoc wojskową do USA. W maju 1920 r. awansował do stopnia generała majora.
Emigracja Od 1921 r. mieszkał w Rydze, gdzie aktywnie uczestniczył w życiu lokalnej społeczności białoruskiej. Utworzył białoruskie stowarzyszenie narodowe. Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Białoruskiego Towarzystwa „Baćkauszczyna”. Wspomagał finansowo wydawanie białoruskich gazet i czasopism, do których pisał też artykuły. Redagował gazetę „Hołas biełarusa” (Голас беларуса), pismo „Na czużynie” (На чужыне) i czasopismo pedagogiczne „Biełaruskaja szkoła u Łatwii” (Беларуская школа ў Латвіi). Był autorem kilku książek dotyczących historii Białorusi. Pisał liryczne wiersze. Był kilkakrotnie aresztowany przez władze łotewskie ze względu na rzekomą chęć oderwania Łatgalii od Łotwy. W latach 1923–1924 był dyrektorem białoruskiego gimnazjum w Rydze.