XVI-XVII..
W literaturze angielskiej występowały dwie odmiany poematu heroikomicznego. Pierwsza z nich, nazywana hudibrastic, ukształtowała się pod wpływem utworu Samuela Butlera pt. Hudibras. Druga – pod wpływem utworu Aleksandra Pope’a pt. Pukiel włosów uciętyJulian Maślanka: Wstęp..., s. XVI–XVIII..
W Polsce poemat heroikomiczny uprawiali m.in. Paweł Zaborowski (Batrachomyomachia albo Żabomysza wojna, 1588), Jan Achacy Kmita (Spitamegeranomachia, 1595), Ignacy Krasicki (Myszeida, Monachomachia, Antymonachomachia) oraz Tomasz Kajetan Węgierski (Organy, 1775-1777).
Czerpiąc ze stylu wysokiego dzieł klasycystycznych, poematy heroikomiczne tworzyli również romantycy wileńscy. W przeciwieństwie np. do Monachomachii Krasickiego istotą ich utworów nie był dydaktyzm, lecz komizm. Do dzieł takich należą m.in.: Zgon Tabakiery Tomasza Zana (poemat na temat walki snów z tabakierą), Na śmierć szpaka Jana Czeczota (w formie elegii) czy Kartofla Adama Mickiewicza (poemat na temat ziemniaka).
Żywotność poematu heroikomicznego jako gatunku, skończyła się wraz z żywotnością eposu.
Poematy heroikomiczne często były pisane przy użyciu tej samej formy wersyfikacyjnej, co parodiowane eposy, czyli na przykład oktawąWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 150–151..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Satyra Kategoria:Typy poematów