Proteza u- przed o oznaczała prelabializacyjną wymowę krótkiego [w] przed każdym nagłosowym o. Charakterystyczną cechą alfabetu Steuera, odróżniającą go od polskiej grafii oraz większości propozycji zapisu śląskiego, np. ćymny (por. ślab. ciymny, pol. ciemny), wźůńś (ślab. wziōnś, pol. wziąć). Inne spółgłoski, historycznie zmiękczone, dzisiaj najczęściej wymawiane asynchronicznie, zapisywane były z j, np. bjoły (ślab. bioły, pol. biały), pjełůn (ślab. piełōn, pol. piołun)Henryk Jaroszewicz, Ortografie współczesnego piśmiennictwa śląskiego. „Slavia occidentalis” 2021/2022, s. 66.
Współcześnie wprowadzoną do ortografii Steuera zmianą było użycie apostrofu dla skróconych form czasownika, np. wźůn'ech (od wźůn żech)„Jak pisać po śląsku”, sztudynt.eu.
W Steuerowym zapisie mowy śląskiej powstały m.in. dzieła Feliksa Steuera: Ostatńi gwojźdźaurz (1934), Z naszej źymjy ślůnskej (1934) oraz tomik poezji Myśli ukryte (2010) i wybór poezji Petra Murianki w przekładzie Bartłomieja Wanota (Bartłůmjeja Wanota) Łymkowsko duszyczka (2022).