Jeżeli wygrał naganiający, sędzia tracił urząd i cześć szlachecką oraz musiał zwrócić kocz, a główny proces rozpoczynał się od nowa przed innym sędzią. Jeżeli wygrał sędzia, wydane przez niego postanowienie lub wyrok zachowywały swoją moc, a kocz przechodził na własność sędziego.
W procesie bliższość do dowodu przysługiwała sędziemu, dlatego zeznanie świadków, obserwatorów głównego procesu, że sędzia sądził sprawiedliwie, kończyło sprawę pomyślnie dla sędziego.
Nagany sędziego nie można było stosować do sądów: królewskiego, starosty generalnego i wiecowych.
Po zniesieniu w 1523 roku nagany i wprowadzeniu apelacji zauważono, że sędziowie uwolnieni od odpowiedzialności zaczęli popełniać nadużycia. Dlatego w 1538 roku wprowadzono skargę o niewłaściwe pełnienie obowiązków przez sędziego, którą rozstrzygał sąd sejmowy.
Bibliografia Juliusz Bardach, Historia państwa i prawa Polski. Tom I do połowy XV wieku, PWN, Warszawa 1964 Zdzisław Kaczmarczyk, Bogusław Leśnodorski, Historia państwa i prawa Polski od połowy XV w. do r. 1795, PWN, Warszawa 1957
Kategoria:Postępowanie sądowe w Polsce przedrozbiorowej