Pisywał także do innych pism albańskojęzycznych w Kosowie i w Macedonii, a także do najbardziej znanych czasopism wydawanych w Jugosławii – Borby i Politiki.

Był pierwszym przewodniczącym Stowarzyszenia Pisarzy Kosowa, jak też założycielem Akademii Nauk i Sztuk Kosowa. W latach 1975–1979 był jej przewodniczącym. W 1959 roku obronił pracę doktorską z weterynarii na Uniwersytecie Belgradzkim.

Jako poeta zadebiutował późno, wydając pierwszy tomik w wieku 40 lat. Oprócz pisania powieści i utworów poetyckich zajmował się także translatorstwem. Na jego koncie znalazło się 18 przekładów na język albański, m.in. dzieł Petara Njegośa, Siergieja Jesenina, Dušana Kosticia, Ćamila Sijaricia i Sretena Asanovicia. Zajmował się także tłumaczeniem literatury albańskiej na język serbski.

Był członkiem korespondencyjnym Jugosłowiańskiej Akademii Nauk i członkiem zagranicznym Słoweńskiej Akademii Nauk i Sztuk. Odznaczony Orderem Pracy (1959) i Orderem Braterstwa i Jedności (1966).

Był żonaty (żona Sehadete była lekarką), miał dwoje dzieci.