Po odzyskaniu wolności, w 1904 r. Stučka został wybrany do Komitetu Centralnego SDPRR na Łotwie, od 1906 r. noszącej nazwę Socjaldemokracji Kraju Łotewskiego. W 1905 r. wziął aktywny udział w wydarzeniach rewolucyjnych w nadbałtyckich guberniach Imperium Rosyjskiego, był członkiem Rady Delegatów Robotniczych w Rewlu. Po rewolucji był ponownie aresztowany i zsyłany. Łącznie w więzieniach i miejscach odosobnienia spędził siedem lat.
W latach 1911–1914 pisał do bolszewickich pism „Gwiazda” i „Prawdy” i innych wydawnictw partyjnych. Pełnił również funkcję konsultanta ds. prawnych przy bolszewickiej frakcji w IV Dumie (1912–1917). W 1915 r. odpowiadał za łączność między kierownictwem łotewskiej socjaldemokracji a kierownictwem SDPRR (b). W łotewskiej partii socjaldemokratycznej frakcja bolszewików-leninistów była najsilniejsza, a Stučka przewodził jej wespół z Kārlisem Daniševskisem i Jānisem Lencmanisem.