pokonawszy rozlewiska Nilu wkroczył do krainy plemienia Mangbetu i 19 marca 1870 odkrył rzekę Uele, którą – jako że płynęła na zachód – uznał za niezależną od Nilu.
Schweinfurth wyciągnął z tego wniosek, że Uele należy do zlewiska Jeziora Czad; dopiero po kilku latach dowiedziono, że należy ona do systemu rzeki Kongo. Odkrycie Uele było największym geograficznym osiągnięciem Schweinfurtha, znacznie więcej dokonał dla ustalenia hydrografii regionu Bahr el Ghazal. Największe znaczenie miało poszerzenie przezeń wiedzy na temat mieszkańców oraz flory i fauny Afryki Środkowej. Opisał w szczegółach ludożercze praktyki ludu Mangbetu i odkrył Pigmejów z plemienia Akka, rozstrzygając tym samym kwestię istnienia karłowatej rasy ludzkiej w tropikalnych dżunglach Afryki. Wielką stratą było zniszczenie przez pożar, jaki wybuchł w jego obozowisku w grudniu 1870, prawie wszystkich zebranych okazów. Do Chartumu wrócił w lipcu 1871, a wyniki swych badań opublikował w Lipsku w 1874 (Im Herzen von Afrika).