W dwa lata później mianowany został gubernatorem regionu Bahr al-Ghazal w zamian za doroczną daninę w postaci kości słoniowej.
Rahma miał pod kontrolą 30 zerib, co przysporzyło mu tytułów beja i paszy po inwazji Dar Furu w sojuszu (jego zastępcą stał się inny watażka Rabih az-Zubajr) z kedywem Egiptu Ismailem Paszą. Mówiono o nim „Czarny Pasza”.
Przeciw Gordonowi W 1877 r. generał Gordon przybył do siedziby nowo mianowanego gubernatora Sudanu i zażądał zniesienia handlu żywym towarem. Doszło do ostrej wymiany zdań, w wyniku której Gordon cofnął mu nominację. Rahma udał się ze skargą do Kairu, domagając się dla siebie dodatkowo gubernatorstwa niedawno podbitego Darfuru, ale spotkał się z odmową. Egipscy urzędnicy zabronili mu powrotu do Sudanu, ale zezwolili na podróż do Konstantynopola.
W tym samym roku Gordon pisał do Anglii: „Muszę tu walczyć z wieloma grupami nacisku, z fanatykami przeciwnymi zniesieniu niewolnictwa... w dużych, na poły niezależnych prowincjach jak te którymi włada Sebehr, Czarny Pasza, w Bahr al-Ghazal”.