Najbardziej rozwiniętym centrum osadniczym grupy graweckiej było to znajdujące się w rejonie Moraw i Dolnej Austrii (kultura pawlowska).
Najważniejszym w Polsce stanowiskiem kultury graweckiej jest obozowisko myśliwych/łowców na zrębie św. Bronisławy, na naturalnej platformie ok. 60 m powyżej ujścia doliny Rudawy do Wisły, odkryte przy ul. Spadzistej (obecnie ul. Hofmana) w Krakowie, na którym znaleziono bardzo liczne narzędzia krzemienne. W tym zespole występują przewodnie zabytki tej kultury takie, jak jednozadziorce oraz noże typu Kostienki. Produkcja narzędzi odbywała się na miejscu z lokalnego surowca, jaki najczęściej stanowił ciemny krzemień licznie występujący jako konkrecje w jurajskich (oksfordzkich) wapieniach, tzw. facji wapieni gruboławicowych, budujących zręby w Krakowie. Na stanowisku tym odkryto również największe w Polsce nagromadzenie kości mamucich, w obrębie którego występują szczątki należące do minimum 97 osobników. Ponadto znaleziono kości wilka (Canis lupus), niedźwiedzia (Ursus sp.), lisa polarnego (Vulpes lagopus/vulpes) oraz roślinożerców: renifer/karibu (Rangifer tarandus), dzikiego konia (Equus ferus), a także gryzoni. Liczne dobrze zachowane kości oraz próbki węgla drzewnego są pewnie datowane na około 24–20 tys. lat 14C BP . Kości i zęby, wilka a także niedźwiedzia służyły do wyrobu zawieszek.