Poza skrzyżowaniami duży problem stanowiły ulice jednokierunkowe, których układ musiał się zmienić wraz ze zmianą organizacji ruchu.

Musiano dokonać też pewnych zmian w organizacji komunikacji zbiorowej – kupiono około tysiąca autobusów z drzwiami po prawej stronie. Ponadto 8 tysięcy starych autobusów dostosowano do ruchu prawostronnego poprzez wmontowanie drzwi z prawej strony. Zlikwidowana została sieć tramwajowa w Helsingborgu oraz znacznie ograniczono sieci w Malmö i w Sztokholmie, pozostawiając jedynie linie podmiejskie. Modyfikacji wymagała również infrastruktura komunikacji zbiorowej – przede wszystkim przebudowy wszystkich przystanków na znajdujące się z prawej strony pojazdów. We wszystkich prywatnych samochodach, nawet w tych mających już kierownicę z lewej strony, trzeba było ustawić przednie światła tak, by po zmianie kierunku ruchu nie oślepiały nadjeżdżających z przodu kierowców.