Po zamachu stanu z 15 maja 1934, o którym jako członek tego samego ugrupowania co Kārlis Ulmanis został poinformowany dopiero po fakcie, pozostał na stanowisku prezydenta do końca kadencji, jednak jego realna władza została uszczuplona na korzyść dyktatora Ulmanisa. Dokonał uroczystego otwarcia Pomnika Wolności w dniu 18 listopada 1935. Jako głowa państwa starał się pozostać niezależny od rozgrywek parlamentarnych, a także pozostawiać autonomię rządowi. W czasie pełnienia funkcji ani razu nie przesłał do Sejmu własnego projektu ustawy, ani nie zawetował uchwalonego przez parlament prawa. Nie zwoływał Rady Gabinetowej.
Po rozstaniu z polityką praktykował jako adwokat w Rydze. Zasiadał jednocześnie w zarządzie fabryki celulozy w Sloce, był również przewodniczącym rady Banku Lipawskiego.
W czasie okupacji sowieckiej, wiedząc o deportacjach mających nastąpić w czerwcu 1941, ukrywał się w leśniczówce w rodzinnych stronach. Po zajęciu Łotwy przez Niemców w lecie 1941 powrócił do pracy w adwokaturze. Został wybrany na przewodniczącego Tymczasowej Rady Adwokackiej. W 1943 generalny komisarz Łotwy Drechsler powierzył mu stanowisko generalnego dyrektora ds. prawnych tzw. samorządu łotewskiego podporządkowanego okupantom.