W okresie późnego klasycyzmu i wczesnego romantyzmu w skład kwintetu fortepianowego wchodziły: fortepian, skrzypce, altówka, wiolonczela i kontrabas. Taką instrumentację posiadają m.in. kwintety fortepianowe J.N. Hummla, F. Riesa, F. Limmera, a także najsławniejszy z nich „Kwintet fortepianowy A-dur” Pstrąg F. Schuberta. Później instrumentarium kwintetu ustaliło się jako fortepian + kwartet smyczkowy. Pierwszym wybitnym utworem tego typu był „Kwintet fortepianowy Es-dur” Roberta Schumanna. Inne XIX-wieczne najpopularniejsze kwintety fortepianowe skomponowali Johannes Brahms – Kwintet fortepianowy f-moll, Antonín Dvořák – dwa kwintety w tonacji A-dur (wczesny i dojrzały), César Franck – Kwintet fortepianowy f-moll, Gabriel Fauré – dwa kwintety: d-moll i c-moll.
W XX wieku kwintetów fortepianowych powstało znacznie mniej. Najpopularniejszy skomponował Dmitrij Szostakowicz – Kwintet fortepianowy g-moll, który wykonał po raz pierwszy osobiście z Kwartetem smyczkowym im. Beethovena w 1940 roku w Moskwie (za utwór ten otrzymał Nagrodę Stalinowską).