Późną jesienią batalion powrócił do Świętochłowic, po czym został przebazowany do Kazunia.
W czasie rozminowania batalion stracił 6 żołnierzy (1 oficera, 2 podoficerów, 3 żołnierzy)
22 stycznia 1946 7 Batalion Saperów rozformowano, a kadrę i sprzęt wcielono do 2 pułku saperów z Kazunia.
W 1951 w Złocieńcu sformowano 73 batalion saperów 20 Dywizji Zmechanizowanej. Z początkiem 1946 wszystkie brygady saperów zostały przeformowane w pułki saperów. Jednocześnie rozformowany został 7 zmotoryzowany batalion saperów. Kadrę i sprzęt tego batalionu przekazano do 2 pułku saperów. Batalion ten w 1961 przedyslokowano do Gryfic i przemianowano na „7 Warszawski Batalion Saperów”. Od 1970 batalion stacjonował w Stargardzie Szczecińskim i wchodził w skład 20 Dywizji Pancernej. W związku z przeformowaniem 20 DPanc na 2 Pomorską Dywizję Zmechanizowaną, w 1990 batalion powtórnie przemianowano i nadano mu numer 2. Od 1996 batalion otrzymał sztandar i miano „Stargardzki”.
Przekształcenia 7 batalion saperów → w styczniu 1946 rozformowany 73 batalion saperów → 7 batalion saperów → 2 batalion saperów (2 PDZ) → 2 Stargardzki batalion saperów
Przypisy
Bibliografia Z. Barszczewski, Przywrócone życiu. Rozminowanie ziem Polski, wyd. Bellona Warszawa 1998