Część Kosmografii ukazała się poza warsztatem bazylejskim. Do bardziej znanych przedruków należy paryska edycja Francois de Belleforesta, unowocześniona fragmentami Theatrum Orbis Terrarum Orteliusa (1575) i Civitates Orbis Terrarum Brauna i Hogenberga, opublikowany w latach 1572–1617. W 1571 roku Thomasini przygotował wydanie w Wenecji.
Te same mapy można spotkać i w Kosmografii i w Geografii, a ponieważ nie wszystkie egzemplarze są kompletne albo zostały skompletowane z uszkodzonych, często trudno jednoznacznie ustalić skąd dany fragment pochodzi. Podobny kłopot jest z datowaniem wydań. Dla niektórych wydań, a właściwie tylko wzmianek o nich, nie udało się przypisać ani jednego egzemplarza książki. Tak jest z wydaniem w języku polskim o którym wspomina H. Von Michow w Die ältesten Karten von Russland (Hamburg, 1884).
Pod względem edytorskim wydania nie są nadzwyczajne. Technika drzeworytu nie pozwala osiągać zbyt precyzyjnych kształtów co zwłaszcza przy mapach i widokach ma duże znaczenie (we Włoszech, mniej więcej już od 1470 r. stosowano miedzioryt). Odbitki wykonywano do zupełnego zużycia klocka i dopiero wtedy przygotowywano nową wersję mapy (w tytule pojawiał się wtedy dopisek nova descriptio lub nova tabula i utrzymywał się przez następne lata, mimo że o nowości już dawno nie mogło być mowy).