Bruno Kalniņš (ur. 7 maja 1899 w Tukumie, zm. 26 marca 1990 w Sztokholmie) – łotewski polityk socjaldemokratyczny i działacz emigracyjny w Szwecji, syn Paulsa.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Dubalti. W 1913 przystąpił do Łotewskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej. W 1916 został absolwentem gimnazjum w Helsinkach, po czym studiował prawo w Piotrogrodzie (1916–1917). W czasie rewolucji październikowej został członkiem Ryskiej Rady Delegatów Robotniczych i Chłopskich, należał do jej komitetu wykonawczego.
W 1918 należał do Łotewskiej Rady Narodowej, która 18 listopada 1918 ogłosiła niepodległość kraju. W 1919 walczył w wojnie łotewsko-bolszewickiej. Rok później wybrano go do Sejmu Ustawodawczego Łotwy. W latach 1918–1934 zasiadał w KC Łotewskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej.
Po przewrocie wojskowym Ulmanisa został aresztowany i uwięziony na kilka miesięcy. W 1937 wyjechał do Finlandii, gdzie rozpoczął działalność jako attaché prasowy w ambasadzie Republiki Hiszpanii.
Po aneksji Łotwy przez ZSRR w 1940 powrócił do kraju, gdzie objął katedrę na Uniwersytecie Łotewskim. Mimo poglądów niezgodnych z oficjalną linią uniknął wywózki na Wschód.