Abram Michajłowicz Dragomirow, ros. Абрам Михайлович Драгомиров (ur. w Czernichowie, zm. 9 grudnia 1955 w Gagny we Francji) – rosyjski wojskowy (generał kawalerii), emigracyjny działacz wojskowy, oficer rezerwy Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.
Życiorys W 1887 ukończył Korpus Paziów. Służył w Siemionowskim Pułku Lejbgwardii. W 1893 r. ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego, po czym dostał przydział jako starszy adiutant do sztabu 2 Kaukaskiej Dywizji Kawalerii. Od 4 sierpnia 1895 r. był oberoficerem do specjalnych poruczeń przy dowódcy wojsk Kaukaskiego Okręgu Wojskowego, zaś od 21 stycznia 1898 – przy sztabie XXI Korpusu Armijnego. 6 grudnia tego roku został sztabsoficerem do specjalnych poruczeń przy sztabie XIX korpusu armijnego. 9 grudnia 1902 r. objął funkcję szefa sztabu 7 Dywizji Kawalerii, zaś 24 lutego 1903 – 10 Dywizji Kawalerii. Od 23 lutego 1910 r. dowodził 9 Kijowskim Pułkiem Kawalerii. 24 maja 1912 w stopniu generała majora został szefem sztabu garnizonu w Kownie. 7 sierpnia tego roku objął dowództwo 2 brygady 9 Dywizji Kawalerii, zaś 27 listopada – 2 Samodzielnej Brygady Kawalerii. Brał udział w I wojnie światowej. 16 sierpnia 1914 r. awansował do stopnia generała lejtnanta.