Morfologia Łodyga Wzniesiona, sztywna, wyrastająca z pełzającego kłącza. Osiąga od 1,5 do 2,5 m (rzadko do 3 m) wysokości oraz do 2 cm średnicy w połowie długości i 0,3–0,7 cm średnicy w górnej części. Kłącze rzadko rozgałęzione, okryte łuskami, tęgie. Osiąga do 70 cm długości i 0,5–3 cm średnicy. Znajduje się zazwyczaj 7–10 cm poniżej powierzchni gleby. Z kłącza wyrastają włókniste korzenie przybyszowe.
Liście Zwykle tylko odziomkowe, bifacjalne. Na jednym pędzie nadziemnym jest ich od 12 do 16. Blaszka liściowa jest równowąska o unerwieniu równoległym. Stopniowo od łusek na kłączu, liście przechodzą w asymilacyjne otulające pochwami łodygę lub tworzące nibyłodygę (rośliny niekwitnące). Liście asymilacyjne są sinozielone, wzniesione o długości do 3 m, z czego znaczna część to pochwa liściowa. Wolna część blaszki liściowej ma szerokość od 1 do 2,9 cm, od strony odosiowej jest wypukła, na przekroju poprzecznym półksiężycowata. Skręcona nieco w luźną spiralę. Liście sięgają zwykle na długość końca kwiatostanu lub nieznacznie są od niego dłuższe. Pochwy liściowe są otwarte, wzdłuż brzegów są błoniaste lub papierzaste, jaśniejsze. Na doosiowej powierzchni pochew, rzadziej na wolnej części blaszki, występują bezbarwne i niewyraźnie widoczne gruczoły śluzowe.