W czasie podróży przez Bałtyk został aresztowany przez armię niemiecką.

Po 1920 roku zasiadał w konstytuancie łotewskiej oraz kolejnych sejmach z ramienia centrystów („Demokratiskā Centra Partija”).

Po śmierci Jānisa Čakstego w 1927 wybrano go głową państwa – urząd sprawował przez jedną trzyletnią kadencję. Przyjął koncyliacyjny model prezydentury, prawie nie wetował sejmowych ustaw, często korzystał jednak z prawa łaski (ułaskawił 648 skazanych).

W 1931 roku ponownie wybrany do sejmu IV kadencji, poza działalnością polityczną zajmował się pisarstwem, publikował w gazecie „Jaunākās Ziņas” („Najnowsze wieści”).

Zmarł na krótko przed wybuchem wojny w Rydze, gdzie pochowano go na Cmentarzu Leśnym. W 1990 wystawiono mu pomnik w miejscu urodzenia – Džūkste.

Kategoria:Prezydenci Łotwy Kategoria:Burmistrzowie Rygi Kategoria:Łotewscy prawnicy Kategoria:Łotewscy dziennikarze Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Leśnym w Rydze Kategoria:Uczestnicy wojny rosyjsko-japońskiej Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1939