Daniił Pawłowicz Dracenko, (ur. 1876, zm. 1945) – rosyjski wojskowy (generał lejtnant), emigracyjny działacz i publicysta wojskowy, dowódca pułku Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej.
W 1897 r. ukończył szkołę piechoty w Odessie. Służył w 37 jekaterinosławskim pułku piechoty. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904–1905; był ranny. Został odznaczony Orderem Św. Stanisława 3 klasy, Św. Anny 3 i 4 klasy oraz Św. Włodzimierza 4 klasy. W 1908 r. ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Służył w sztabie kaukaskiego okręgu wojskowego. Od 1910 r. pełnił funkcję starszego adiutanta w sztabie I kaukaskiego korpusu armijnego, zaś od 1911 r. – oberoficera do specjalnych poruczeń przy sztabie korpusu. Uczestniczył w I wojnie światowej na kaukaskim froncie. W 1914 r. w stopniu podpułkownika został szefem oddziału w zarządzie generalnego kwatermistrza w sztabie samodzielnej armii kaukaskiej. Od grudnia tego roku służył w sztabie polowym armii. Na początku 1915 r. awansował do stopnia pułkownika. W marcu 1916 r. objął szefostwo sztabu 39 dywizji piechoty. W 1917 r. dostał stopień generała majora. Od marca tego roku dowodził 153 bakińskim pułkiem piechoty. Od lipca służył w sztabie frontu kaukaskiego.