Gąsiorek zmarł prawdopodobnie na początku 1562 (przed 4 lutego). Jego poezja zaliczana jest do najpiękniejszych polskich liryków politycznych. Zdaniem wybitnego znawcy epoki, Henryka Barycza, to jemu, a nie Rejowi, powinno przysługiwać miano ojca nowożytnej poezji polskiej.
Twórczość Jako długoletni dworzanin królewski pisał utwory panegiryczne i wiersze poświęcone najważniejszym współczesnym wydarzeniom. Wiersze Kleryki w języku polskim pisane były regularnym sylabowcem (z nielicznymi odstępstwami). Mogły służyć jako teksty kantat wykonywanych podczas uroczystości.
W 1530 wyszły dwa wiersze poświęcone Zygmuntowi Augustowi podpisane nazwiskiem Kleryki: O powyższeniu Zygmunta Augusta królewicza na Księstwo Wielkie Litewskie, 1529 oraz O powyższeniu tegoż Zygmunta na Królestwo Polskie, 1530. Przypisywane są mu także wydane anonimowo w tym samym roku dwa utwory znane pod tytułem Cantiones due de electione incliti Regis Polonie Sigismundi secundi Augusti primi polonicum. Utwory te zawierają pochwałę dynastii i władcy, czynioną z perspektywy interesów Rzeczypospolitej. Podmiotem zbiorowym, wypowiadającym się w utworach, są poddani, co odróżnia je od panegiryków z XV w., które skupiały się głównie na adresacie pochwał.