Następnie wyruszył do m. Szwecja i 14 lutego opanował wieś Tarnówka. 19 lutego wraz z 1 batalionem rozpoznawczym zajął stanowiska obronne w Koronowie. 4 marca wymaszerował do Mirosławca, a następnie do Sławoborza, które utrzymywał do 11 marca. Po zajęciu stanowisk obronnych w Zagórzu pozostał tam do chwili wymarszu nad Odrę, gdzie zajął stanowiska na północnym skraju lasu Stare Łysogórki przygotowując się do forsowania rzeki. Po sforsowaniu Odry 18 kwietnia dywizjon wykonał przemarsz do m. Brunow, a 24 kwietnia obsadził stanowiska obronne w rejonie Börnicke. Po dokonaniu kilku marszów zwiadowczych i zajęciu stanowisk obronnych, 2 maja przeszedł w kierunku Łaby i w m. Esslack zajął obronę. 6 maja rozpoczął marsz w kierunku wschodnim, podczas którego zastał go koniec wojny.
Po powrocie do kraju na mocy rozkazu Naczelnego Dowódcy WP nr 246/org z 13 listopada 1945 roku został rozformowany.
Po rozformowaniu dywizjonu pozostałe sprawne działa samobieżne Su-57 zostały przejęte przez Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Skład etatowy thumb|right|240px|Samochód pancerny dowództwa BA-64 DowództwoEtat 04/568 z poprawkami. pluton dowodzenia, 3 baterie dział samobieżnych 4 działony drużyny: zaopatrzenia bojowego, remontowa, gospodarcza, punkt sanitarny Razem:
żołnierzy – 165 (oficerów – 51, podoficerów – 73, kanonierów –