W skomplikowanych przypadkach lub w razie nieskutecznej terapii pożyteczny może być posiew moczu. Osobom ze skłonnością do nawrotów infekcji mogą zostać przepisane niskie dawki antybiotyków jako środek zapobiegawczy.
W niepowikłanych przypadkach infekcje układu moczowego mogą być w łatwy sposób leczone krótką terapią antybiotykową, mimo iż zwiększa się oporność na wiele antybiotyków wykorzystywanych przy leczeniu tej choroby. W przypadkach powikłanych konieczna może być dłuższa terapia lub dożylne podawanie antybiotyków, a jeśli stan chorego nie poprawi się w ciągu dwóch do trzech dni, konieczna jest dalsza diagnostyka. U kobiet zakażenie układu moczowego jest najczęstszą formą zakażenia bakteryjnego, a u 10% występuje ono co roku.
Klasyfikacja Istnieje kilka różnych podziałów ZUM, które uwzględniają lokalizację zakażenia, objawy kliniczne, przebieg choroby, obecność wad układu moczowego oraz liczbę epizodów ZUM:
Klasyfikacja na podstawie lokalizacji ZUM zakażenie ograniczone do dolnego odcinka układu moczowego: zapalenie cewki moczowej (w dawniejszych klasyfikacjach izolowane zapalenie cewki moczowej określano jako zespół cewkowy) zapalenie pęcherza moczowego zakażenie górnych dróg moczowych: ostre zapalenie kielichów i miedniczek nerkowych ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek urosepsa