Grupa dotarła do Wellingtonu, płynąc początkowo na brytyjskim statku handlowym „Sontay” do Indii, a następnie na amerykańskim okręcie wojennym USS „General George M. Randall” do Nowej Zelandii.
Dla dzieci i ich opiekunów został otworzony kampus w Pahiatua. Dzieci przebywały w kampusie najdłużej do 15 kwietnia 1949. Opiekę duszpasterską nad dziećmi roztoczył ksiądz Michał Wilniewczyc, wraz siostrami zakonnymi (urszulankami szarymi), Marią Aleksandrowicz i Anną Tobolską, a następnie ksiądz doktor Leon Broel-Plater, który później organizował Polską Misję Katolicką w Nowej Zelandii. Kierownikiem magazynów był Rudolf Rosenberg-Łaszkiewicz, a jego żona Olga tłumaczką języka angielskiego..
Większość została w Nowej Zelandii, tworząc lokalną zintegrowaną grupę polonijną. W 2014 roku w Wellingtonie, w dniach 1 i 2 listopada, obchodzono rocznicę 70-lecia przybycia polskich dzieci do Nowej Zelandii.