Polską literaturę średniowieczną można podzielić na trzy podokresy: XI–XII w., XIII–XIV w. oraz XV w. Pierwsze łacińskie utwory wierszowane – epigrafy – pojawiły się na początku XI w., od XIII w. nastąpił szybki rozwój poezji liturgicznej, zaś w XV w. na większą skalę pojawiła się poezja świecka związana głównie ze środowiskiem dworskim i uniwersyteckim. W wiekach XI–XIII najczęstsze były utwory użytkowe, jak wiersze inskrypcyjne, ryte na nagrobkach i innych przedmiotach, oraz gatunki poezji liturgicznej. W wiekach XII i XIII pojawiła się liryka i epika świecka (zwłaszcza jako wstawki poetyckie w kronikach). Liryka religijna XIII wieku w dużym stopniu wiązała się z lokalnymi świętymi (św. Wojciech, św. Stanisław. W XIII w. pojawiły się poematy dydaktyczne i stanowe, tworzone również w kolejnych wiekach (m.in. Mikołaja z Polski). W XIV i XV w. powstawały utwory okolicznościowe (np. o bitwie pod Grunwaldem). W wieku XV i na początku XVI osobny nurt stanowiły utwory pisane przez żaków krakowskich (wierszowane „statuty”, listy proszalne, ukazujące trudne położenie studentów, związane z zabawami, listy miłosne, parodie modlitw i tekstów naukowych, opisy narodowości). Przez całe średniowiecze dominowała jednak w Polsce poezja religijna.