W marcu 1990 został wybrany do Rady Najwyższej Litewskiej SRR. Poparł uchwalony 11 marca 1990 Akt Przywrócenia Państwa Litewskiego. W Radzie Najwyższej przekształconej w Sejm niepodległej Litwy pełnił funkcję wiceprzewodniczącego komisji spraw zagranicznych.

W latach 1990–1993 wykładał w instytucie dziennikarstwa Uniwersytetu Wileńskiego, a przez kolejne dwa lata w Instytucie Stosunków Międzynarodowych i Nauk Politycznych. Po zwycięstwie wyborczym Algirdasa Brazauskasa w wyborach prezydenckich w 1993 został jego doradcą do spraw polityki zagranicznej. W 1996 mianowano go ambasadorem w Wielkiej Brytanii (na okres do 2001), w latach 1997–1999 sprawował urząd ambasadora także w Portugalii, a od 1997 do 2001 również w Irlandii.

W 1991 został członkiem Litewskiej Partii Socjaldemokratycznej. W 2009 objął funkcję zastępcy przewodniczącego tego ugrupowania.

Od 2002 do 2004 był wiceministrem spraw zagranicznych w rządzie Algirdasa Brazauskasa. W czerwcu 2004 został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego z listy socjaldemokratów. Zasiadał we frakcji Partii Europejskich Socjalistów, w której przewodniczył delegacji litewskiej.