Po wybuchu II wojny światowej był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy dowódcy Armii „Warszawa”. Był jednym z 12 zakładników wskazanych Niemcom zgodnie z aktem kapitulacji miasta z 28 września „celem zabezpieczenia przed aktami sabotażu”. W latach 1939–1941 prezesował Stołecznemu Komitetowi Samopomocy Społecznej.
Zmarł 16 stycznia 1953 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 50-6-6/7). W 2022 z inicjatywy premiera Mateusza Morawieckiego, grób Artura Śliwińskiego został odnowiony. Cały projekt został zrealizowany przez Fundację Stare Powązki we współpracy z Kancelarią Prezesa Rady Ministrów.
Materiały archiwalne Artura Śliwińskiego znajdują się w PAN Archiwum w Warszawie pod sygnaturą III-59Spis inwentarzy, Polska Akademia Nauk Archiwum w Warszawie, [dostęp 2024-02-21]..
Życie prywatne W 1905 ożenił się z Leokadią Czarnecką, z którą miał dwie córki.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1924) Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935) („za wybitną twórczość krytyczno-literacką, naukową i publicystyczną w dziedzinie literatury pięknej”).
Przypisy
Bibliografia
Katarzyna Czekaj, Artur Śliwński (1877–1953).