Wkrótce Raymond Pearl wstąpił do International Union for the Scientific Study of Population Problems i więcej swego czasu poświęcił genetyce populacji, właśnie rozwijającej się nowej dziedzinie biologii. Wciąż jednak nie stronił od środowiska eugenicznego, gdzieniegdzie zyskał nawet opinię rasisty i antysemity, mimo że udzielał się jako doradca w Ruchu na rzecz przyznania praw czarnym.
W swojej pracy Pearl zajmował się gromadzeniem danych, obliczeniami i statystyką. W 1926 założył The Quarterly Review of Biology. W 1932 roku opracował równanie służące do określania skuteczności środków antykoncepcyjnych zwane na jego cześć wskaźnikiem Pearla.
Interesował się również gerontologią. Znając odkrycie Maxa Rubnera z 1908 roku, który zauważył u ssaków związek masy ciała i tempa przemiany materii z długowiecznością, wiedząc że owoce w niższej temperaturze dojrzewają wolniej a więc w gorszych warunkach starzenie musi wolniej zachodzić, oraz znając hipotezę Alexis Carel że komórki ciała nie starzeją się, Pearl stworzył nową teorię starzenia się. Teoria ta, zwana teorią stopy życiowej mówiła, że przyczyną starzenia się jest potęgująca się z wiekiem dysfunkcja ciała jako całości, czemu sprzyja szybszy metabolizm i dostatek.