Mendaña przeprowadził dość dokładne badania łańcucha wysp, nazywając dwie z nich Guadalcanal i San Cristóbal. W sierpniu popłynął na północ, osiągając Wyspy Marshalla oraz wyspę, którą nazwał San Francisco (Wake?), a która miała być położona pomiędzy Guam a wyspami hawajskimi. Stamtąd żeglował 4000 mil na wschód, by dotrzeć do wybrzeży Kalifornii na wysokości dzisiejszego Los Angeles. Następnie popłynął do Acapulco i dalej na południe, do Peru, gdzie wyprawa dotarła z początkiem roku 1569.
Hiszpańskie władze kolonii przestały się interesować odległymi wyspami na zachodzie, bowiem nie przywieziono stamtąd złota. Dopiero pod koniec lat 80. XVI wieku, na skutek korsarskich wypraw Anglików, takich jak Francis Drake, przeciwko żegludze i osadom hiszpańskim wzdłuż pacyficznych wybrzeży Ameryki Południowej, postanowiono szukać nowych ziem i nowych baz na trasie do Filipin i Wysp Korzennych. W roku 1595, a więc w trzy lata po śmierci Sarmienty, Mendañi (który wiele lat spędził przy dworze królewskim w Hiszpanii) powierzono 4-okrętową flotyllę z urodzonym w Portugalii nawigatorem Pedro Fernándezem de Quirós jako głównym pilotem wyprawy.