Z dniem 14 lutego 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego do Sekcji Religijno-Wychowawczej jako naczelny kapelan wyznania ewangelicko-reformowanego w stopniu kapitana. Rozkazem z dnia 13 września 1921 roku został mianowany podpułkownikiem. 20 stycznia 1922 roku Konsystorz Kościoła Ewangelicko-Reformowanego nadał mu tytuł seniora, co było jednoznaczne ze stopniem wojskowym pułkownika.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu naczelnego kapela ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania ewangelicko-reformowanego. 8 sierpnia 1922 roku został przemianowany na seniora z tym samym starszeństwem i lokatą.
Pomimo formalnego przeniesienia w stan spoczynku został zatrzymany w służbie czynnej. Do maja 1927 roku pełnił służbę w Wydziale Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, a następnie pełnił obowiązki szefa Głównego Urzędu Duszpasterstwa Wyznania Ewangelicko-Reformowanego w Biurze Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.
W 1931 roku został wybrany przez Konsystorz radcą duchownym Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w RP.