Skocznia narciarska – obiekt, na którym odbywają się zawody w skokach narciarskich i kombinacji norweskiej.
Skocznia narciarska składa się z dwóch głównych części: rozbiegu oraz zeskoku. Rozbieg zakończony jest progiem. W skład zeskoku wchodzą: bula, strefa lądowania, przejście oraz wybieg. Do elementów skoczni zalicza się również wieżę sędziowską.
Skocznie klasyfikuje się ze względu na rozmiar. Zawody olimpijskie i mistrzowskie przeprowadzane są od lat 60. XX wieku na skoczniach normalnych i dużych, pozwalających współcześnie na skoki na odpowiednio ok. 100 i 130 metrów. Największe skocznie, nazywane potocznie skoczniami mamucimi, umożliwiają osiąganie odległości przekraczających 240–250 metrów.
Budowa skoczni thumb|300px|Schemat budowy skoczni narciarskiej Rozbieg Rozbieg jest częścią skoczni, na której zawodnik zaczyna swoją próbę, dzięki czemu uzyskuje prędkość potrzebną do oddania skoku. Segment końcowy, na którym zawodnik wykonuje odbicie, nazywany jest progiem skoczni. Skocznia musi być tak skonstruowana, aby możliwe było dobranie długości rozbiegu pozwalającej na dalekie i bezpieczne skoki niezależnie od umiejętności zawodników, warunków wietrznych czy właściwości nawierzchni.